En dan sta je er alleen voor

Begin 2021, na jaren wikken en wegen, besluit ik om er een punt achter te zetten. Maar het zal niet makkelijk worden.

Ik praat met onze dochters, ze willen allebei bij mij blijven. Gelukkig, want ik kan ze niet achterlaten. Maar toch schieten er gelijk praktische zaken door mijn hoofd. Waar gaan we naartoe? Hoe moet dat met mijn werk? En nu??

1 nachtje blijven we met ons drieën nog in ons oude huis, de volgende dag (zondag) vertrekken wij met wat spulletjes naar mijn moeder en stiefvader. We gaan dan mijn z’n vijven in een appartement wonen. Voor hoe lang? Dat weten wij op dat moment nog niet, maar het is allang fijn dag we hier terecht kunnen. Zo kunnen mijn kids gewoon naar school en kan ik naar mijn werk, wat nu belangrijker lijkt dan ooit.

En dan begint alles te komen. Advocaat, huisje zoeken (wat achteraf niet makkelijk blijkt), hulp voor de kids, door een onzin melding komt ook veilig thuis om de hoek kijken en zo komen wij met z’n allen in een malle molen terecht, waar we nu nog inzitten. Tijd om over alles na te denken is er weinig, ik moet door om alles voor elkaar te krijgen.

Op het moment van schrijven zitten wij nog steeds met 5 mensen in datzelfde appartement, door verschillende omstandigheden. Er is wel licht aan het eind van de tunnel. Een huisje kan ik nu op reageren, de inboedel is voor een groot gedeelte geregeld, ongeacht hoe de boedelverdeling zal gaan via de advocaten, maar het aller belangrijkste is, mijn beide dames zitten goed in hun vel. Ze spelen, sporten en genieten met volle teugen. Ook school gaat voor beide dames goed (de een in groep 7 en de ander doet haar best in Havo 3). En dat is waar het om draait. Mijn 2 dames.

Ik wil in deze korte verhalen een beetje een inzicht geven in mijn leven en hoe wij met ons allen ons best doen om er iets moois van te maken. Het moeilijkste gedeelte zal nog komen. Straks, als we ons eigen plekje hebben. Daar iets nieuws opbouwen en onze eigen draai aan geven. Maar dat zien we dan wel, zover is het nog niet…