Het wil maar niet lukken, het vinden van een nieuw thuis. Ik reageer op de huisjes die me passen, want ja, ik wil ook niet overal wonen met mijn dochters. De wijk is bij het merendeel niet goed, en ja, dat vind ik wel belangrijk. Bij de ander kom je van een koude kermis thuis, want wat er aangeboden werd, klopt niet met de werkelijkheid.
En dan is er nog het volgende, het eeuwige wachten en online kijken of je nog steeds eerste staat. Dit laatste is het allerergste!
Zo ook vandaag. Ik sta al 3 dagen trots op de eerste plaats: een eengezinswoning in het centrum van Almelo. Daar waar ik bij alle overige eengezinswoningen gelijk naar een 7e of 13e plek word gebonjourd, had ik het hier toch wel volgehouden op de eerste plek. Zou het dan toch??
Vandaag na 19.00 weer kijken wat er vrij is gekomen en verdomme, 2e sta ik ineens. En morgen zou de inschrijving stoppen.
Elke keer die teleurstelling is killing, zeker ook bij mijn dochters. Die hebben het naar hun zin hier, maar verlangen zo naar een eigen plekje. En het voelt toch, alsof ik ze keer op keer teleurstel, als ik weer van de eerste plek afgeknald word, ondanks dat ik er zelf niets aan kan doen.
Het blijft dus voorlopig nog even wachten op onze kans ( het duurt al bijna 5 maanden ), op een leuke woning, waar wij ons thuis van kunnen maken….
Alleenstaande vader 